chryzantema: powrót do Catanii zbliża się wielkimi krokami, więc szukałam rzeczy, które mogłabym przywieźć znajomym. oprócz standardów jak Żubrówka czy Ptasie Mleczko dla współlokatorów, kupiłam dla znajomego przewodnik "Zrób to w Warszawie! Do it in Warsaw!", bo wydawał mi się całkiem interesującą inicjatywą i jako jedyny przewodnik po angielsku opisywał Warszawę w taki sposób, że sama bym tu przyjechała. no ale teraz natknęłam się na taki cytat:
"Poruszanie się po Warszawie komunikacją miejską grozi zawałem. Z nerwów. A już dla zagranicznych turystów jest prawdziwie ekstremalną przygodą. Zaczynając od kupienia biletu na przejazd (którego na ogół nie dostaniemy u kierowcy), przez stan techniczny pojazdów, kończąc na skrajnej niepunktualności z powodu notorycznych korków".
i to samo po angielsku. że tak rzeknę: karwa. przeczytałam i szlag mnie trafił. prawdziwie ekstremalna przygoda? to chyba jakiś żart.
we Włoszech (nie wszędzie, ale choćby w Rzymie czy Catanii) na przystankach nie ma rozkładu jazdy autobusów (ewentualnie jest trasa, ale nie godziny). biletów także nie kupi się u kierowcy (W OGÓLE, a nie, jak w Wawie, że często brakuje, ale taka możliwość ogólnie jest), a o punktualności nie ma nawet co mówić. w Catanii, co więcej, nie ma autobusów nocnych. metro w Rzymie zaś działa tylko do 1 w nocy chyba, także w weekendy. stan techniczny pojazdów - cóż, pomijając stare Ikarusy i przegubowce jest nieźle.
Warszawa, moim zdaniem, może poszczycić się naprawdę dobrą komunikacją miejską, i takie teksty, napisane przez ludzi, którzy rzekomo chcą pokazać Warszawę z innej, fajniejszej strony, udowodnić, że "w stolicy nudzą się tylko nudziarze", a samo miasto jest fantastyczne, tylko pomagają w utrwaleniu stereotypu Polski i miasta stołecznego jako trzeciego świata.

to się podenerwowałam. o.