w ramach spóźnionego prezentu urodzinowego postanowiłam na długi weekend (8 grudnia, który wypadał we wtorek, jest dniem wolnym od pracy) pojechać do wspomnianego już wcześniej G. do Florencji. miałam tam spędzić zeszłoroczne wakacje, jednakże z powodów finansowych zdecydowałam się na Rzym, także po otrzymaniu zaproszenia i przekalkulowaniu kosztów ruszyłam w drogę.

miło zaskoczyły mnie włoskie koleje. podróż z Catanii do Florencji trwa, bagatela, 13,5 godziny, ale kuszetki spisały się dobrze. zaopatrzono nas w pościel i poduszki i przeżyłam te 1000km bez większych niedogodności - na tyle, na ile się da spać wygodnie w pociągu.

Florencja zaskoczyła mnie chłodem. jednak kilka miesięcy w temperaturach niemal afrykańskich (nawet wczoraj w ciągu dnia było tutaj 20 stopni) sprawiło, że północny chłód odczuwam bardzo dotkliwie. prawdopodobnie przyjazd do Polski będzie się wiązał z szokiem termicznym (rany, to już za 9 dni!).
G. mieszkał w Fiesole, sympatycznej mieścince pod Florencją, ze szczytu której rozciąga się przepiękny widok. znajduje się też tam stary teatr rzymski oraz muzeum.

w samej Florencji dziki tłum ludzi. wieczorem w centrum nie dało się normalnie spacerować z powodu ciągłych fal turystów. uroki długiego weekendu. trzeba przyznać, że miasto wygląda uroczo - przyozdobione świątecznymi światełkami przypominało mi, o dziwo, Nowy Świat i Krakowskie Przedmieście. ot, nostalgia.

w te 4 dni zdążyłam zobaczyć naprawdę sporo - Uffizi, Galleria dell'Accademia, Duomo wraz z Battistero i Campanile di Giotto oraz zeszłam na piechotę pół miasta. to, co mnie zaskoczyło: ceny jak z kosmosu. dla porównania, w Catanii za kilo pomidorów (i to świetnych, soczystych, pysznych) płacę euro. we Florencji w supermarkecie coś, co od biedy można nazwać pomidorami, kosztuje 2,39 euro. tak samo wejścia do muzeów. całe szczęście, że w większości z nich osoby poniżej 25 roku życia mają zniżkę, inaczej nie chcę nawet sobie wyobrażać, ile bym zapłaciła.
pane toscano (chleb wypiekany w Toskanii i Umbrii, ze względów historycznych, a także z powodu specyfiki tamtejszej kuchni, nie zawiera soli) jest rzeczywiście niesmaczny. ogólnie rzadko gdzie we Włoszech smakuje mi chleb (jednak Polska to Polska), ale tamten naprawdę nie był dobry. za to jedzenie całkiem, całkiem.

w drodze powrotnej trafiłam na dość specyficzną towarzyszkę podróży. starsza pani, odpowiednik naszego mohera, prowadziła ze mną ożywioną dyskusję na wszelkie możliwe tematy. przez trzy godziny opowiedziałam jej skróconą historię rozbiorów i PRLu, a ona, gdy usłyszała, że jestem ateistką, próbowała mi pokazać, że wiara jest jedyną słuszną drogą życiową. po długim czasie jej słowa nawet nabierały sensu, choć włoskiego Radia Maria słuchać nie będę i tak jednak pani chyba nie liczy na moje nawrócenie, zwłaszcza po tym, jak powiedziałam, że dopuszczam małżeństwa homoseksualistów... co odróżniało ją od naszych moherów, to bardzo niski, wręcz zerowy poziom agresji. dodatkowo, według jej słów, Radio Maria nie jest we Włoszech upolitycznione, tylko zachowuje obiektywizm. ciekawe, czy rzeczywiście tak jest.

a co najbardziej mnie zdziwiło?
Florencja jest piękna, spędziłam miło czas w towarzystwie G., spotkałam się z K., która jest tam na Erasmusie, zobaczyłam naprawdę dużo... ale w te 4 dni stęskniłam się za Catanią. wyglądałam z okien pociągu i widząc tę spaloną słońcem ziemię, błękitne morze, korki, trąbiących do upadłego kierowców - uśmiechałam się do siebie. zgrzana wpadłam do domu, porozmawiałam z Lydią i Fabiami i cieszyłam się, że jestem u siebie. wieczorem spotkałam się z całą ferajną, poszliśmy do jednego z naszych ulubionych pubów - Fondo Bianco, wypiliśmy na koszt lokalu po 3 shoty żubrówki (Polish Alcoholics!) plus doprawiliśmy się drinkami i byłam radosna, że mogę z tymi nie do końca normalnymi ludźmi przebywać, wtrącając wyrażenia z dialektu, które tutaj są rozumiane przez wszystkich, a także mówić z katańską kadencją, przeciągając słowa, i nie być wyśmiewaną.
doszłam nawet do wniosku, że gdybym miała pieniądze, zostałabym tu na długi semestr. wizja rocznych wakacji kusi, ale obowiązki wzywają...

w sobotę wstajemy wcześnie rano na "śniadanie" - kawę, herbatę, zleżałą bułkę, odrobinę dżemu i nutelli, by potem znowu położyć się spać. nie na długo jednak, gdyż o 13 - spotkanie na Piazza Navona i wszyscy razem, jak jeden erasmusowy mąż, mamy iść na obiad. o lunchu przypomina dodatkowo sms od Pingwina, maskotki wyjazdu (wtf?). oczywiście można było się spodziewać, że na czas będą tylko Polacy. plotkujemy, odnajduję P. i jego znajomych z Mediolanu, tłumek się zwiększa, ale naszych katańskich przyjaciół wciąż nie ma. przed 14 dzwonię do najbardziej rozgarniętego kolegi z ESN: "no właśnie wyszliśmy z hotelu. nie, ten obiad nie jest fundowany przez ESN, nie ma też żadnych zniżek, po prostu narodził się pomysł wspólnego posiłku spożytego przez studentów z całego kraju". zmełłam w ustach przekleństwo i komentarz "gdzie my byśmy się wszyscy pomieścili tak czy siak" i wraz z P. udaliśmy się na pożywny, tradycyjny rzymski lunch w restauracji innej niż wszystkie. buzi, do zobaczenia wieczorem na FLUO PARTY.

o godzinie 15 planowana jest wycieczka po mieście z przewodnikiem. punkt startu: Campo de' Fiori. czekamy i czekamy, a wesołej kompanii jak nie było, tak nie ma. kolejny telefon - są przy Fontana di Trevi, idą w naszą stronę. żesz. ruszamy więc, by spotkać się z nimi w połowie drogi. potem idziemy wszyscy razem na Piazza Venezia... tylko gdzie ten przewodnik? nie ma, dołączy później. siedzimy przed obrzydliwym budynkiem, będącym niegdyś rezydencją Mussoliniego, i debatujemy, czy idziemy zobaczyć getto czy Koloseum. staje na Koloseum, które... miało być otwarte do wieczora, ale jednak nie jest. wszyscy wkurzeni. przewodnik wciąż pozostaje tylko obietnicą ("idźmy teraz na Fori Imperiali, tam ma do nas dobić!"). z dziewczynami pasujemy, wybieramy (tzn. ja i tak miałam to zrobić, ale one decydują się zostać ze mną) spotkanie z moim znajomym, G., który akurat przyjechał do miasta. w końcu, po przedarciu się przez rzymskie korki, zjawia się G., a my ruszamy w stronę Schodów Hiszpańskich, gdzie czeka gromada polskich koleżanek. razem postanawiamy iść do pewnej knajpy na Trastevere, także rozdzielamy się: dziewczęta wsiadają w metro, a my w czwórkę w toyotę (o niej potem) i ruszamy. w samochodzie wymieniamy uwagi na temat różnic w prowadzeniu auta w Catanii i Rzymie ("to jest jednokierunkowa ulica!" - "no to co, wjedź w nią, u nas wszyscy tak robią..." - "nie jesteśmy już w Afryce."). docieramy na Trastevere, szukamy miejsca do parkowania... ledwo wyczuwalne przeczucie, że coś tu nie gra. w końcu udaje się znaleźć miejscówkę. ledwie wysiadamy z samochodu zauważamy, że z drzew COŚ leci. pada? tak, gówno pada, epidemia szalonych gołębi srających na wszystko, co się nawinie. ptasie odchody kapią na dachy aut z intensywnością gradu, dostaje się też G. i chyba K. cóż, podobno to przynosi szczęście, ja - niestety? - nie zostałam upiększona.

w połowie drogi G. cofa się, by zapłacić za parking, my spotykamy dziewczyny, szturmem zdobywamy knajpę i prawie wszystkie zamawiamy "pizza menu" - ciabatta na przystawkę, pizza, deser i kawa, a wszystko za jedyne 10 euro. dołącza G., jak zwykle wytwarza się podział na parlających i mówiących. uczcie się dzieci języków. po kolacji K. i M. zaczynają narzekać na coraz gorsze samopoczucie (prawdopodobnie spowodowane bieganiem po nocy po pokładzie statku, którym płynęłyśmy z Sycylii na ląd, swoją drogą ciekawe przeżycie, gdy pociąg wjeżdża na statek ). G. proponuje jednak, że zabierze nas w jedno miejsce, o ile oczywiście mamy ochotę. na szczęście (zadziałała też moja siła perswazji) się zgodziłyśmy. Zodiaco to restauracja znajdująca się na wysokości 139 m oraz, potocznie, przepiękny punkt widokowy. panorama Rzymu nocą zapiera dech w piersiach (zamieszczam zdjęcie z serwisu panoramio.com, fotografie mojego autorstwa są bardzo słabe).

G. odwozi nas do hotelu swoją toyotą, przyozdobioną gustownie w ptasie odchody, K. decyduje się zostać w domu i gorączkować w spokoju, ja namawiam M. na wyjście.
przed klubem, mimo że innym niż dnia poprzedniego, podobny obrazek. wbijamy do środka nie pijąc przed dyskoteką, gdyż zaraz przestają wpuszczać, ale udaje mi się przemycić wino w torebce (praktyka z tych wszystkich koncertów i festiwali, na których byłam, 'cause I got game, bitches). impreza, jak już wcześniej wspomniałam, ma motyw przewodni FLUORESCENCJA, także malujemy sobie świecącymi w ciemności farbkami "Catania" na ramionach i ruszamy w tany. w środku spotykam P. i wszystkich ziomów. klub ma dwa piętra, które jednak specjalnie nie różnią się pod względem proponowanej muzyki. szalejemy, robimy sobie fotki tańcząc kusząco na rurach (biorąc przykład z gwiazd naszej klasy i fotki), w końcu około trzeciej w nocy uciekamy, znajdujemy nocny jadący w stronę Termini, hotel, łóżko, spać.

przed nami niedziela i powrót do domu...

po uprzednim zaopatrzeniu się w aptece w środki przeciwbólowo-rozkurczające (główny składnik: belladonna, znana powszechnie jako wilcza jagoda...) i spakowaniu się dobiłyśmy z dziewczynami na stację Catania Centrale. na miejscu masa, po prostu MASA Hiszpanów. znak równie zły, a nawet gorszy od czarnego kota przebiegającego drogę. przed wejściem do pociągu czytanie listy przez - tak, dobrze widzę - megafony. małe megafony na baterie, które dodatkowo miały wgraną melodyjkę "my heart will go on"...

po zapakowaniu nas do przedziałów (co wydawać by się mogło jest rzeczą dość prostą, ale Włochów z ESN i nierozgarniętych Hiszpanów prawie przerosło) ułożyłam się z Camillerim w dłoni i The Futureheads w słuchawkach, chcąc odespać wrażenie poprzedniej nocy, ale nie dane mi było. przez prawie całą drogę do Rzymu - 10 godzin, bagatela - moi kochani przyjaciele z kraju Zapatero (los ich pokarał takim premierem za bycie niedorozwiniętymi krzykaczami, amen), wspierani przez Włoszczurów biegali, darli mordy, krzyczeli przez megafon, puszczali "my heart...", tupali, walili pięściami w ściany przedziałów, gwizdali, śpiewali "yo soy español" oraz "alcoooool, alcooool". jeden z Polaków, nie pamiętam, kto (a może to Polka była) powiedział: "jestem złym człowiekiem, nienawidzę całej nacji...". nie on jeden, podobne opinie wygłaszali wszyscy Polacy (i nie tylko), których spotkałam w Rzymie. Hiszpanie są jak karaluchy: znajdziesz ich w każdym włoskim mieście, stanowią najliczniejszą grupę erasmusów, próbujesz ich tępić, ale oni się nie poddają.

po godzinie 6 wysiadamy w Rzymie i wszyscy przeżywamy szok termiczny. no cóż, w Catanii nie dalej jak w środę grzało na 27 stopni nic to. wsiadamy w metro, dojeżdżamy do hotelu i - największy fail - zostawiamy jedynie bagaże, bo check in zaczyna się o godzinie 13. nasi wspaniali koledzy z ESN nie pomyśleli o tym wcześniej. nic to. jedziemy w okolice placu św. Piotra i rozdzielamy się, część idzie do Muzeów Watykańskich, część do bazyliki św. Piotra, a część w miasto. weszłam po raz pierwszy na samą kopułę bazyliki - przepiękna panorama Rzymu, zobaczyłam też groby papieży, czego w zeszłym roku nie udało mi się uczynić z powodu tłumu turystów. około południa uderzamy w kierunku hotelu, zgłodniałam, więc idę do kebab baru, flirtuję ze słodziutkim Egipcjaninem, który na moją prośbę nakłada mi duuuuuuużo pikantnego sosu, wszyscy się zbierają, dostajemy klucze do pokoi, idziemy się rozpakować, po południu jest planowana wycieczka (na którą, jak się później okazało, poszły dwie osoby, nic dziwnego, po takiej nocy), prysznic, SPAĆ.

hotel - miłe zaskoczenie, jednak ESN potrafi się postarać (jak chce) - małe (3-5 osobowe), schludne pokoje z łazienkami, śniadania w cenie, świetna lokalizacja: przy Termini, głównym rzymskim dworcu.

wieczorem pierwsza z erasmusowych imprez: Jungle Party. ubrane w motywy zwierzęce, z winem w kartonie, ruszamy wraz z hałaśliwą gromadą w stronę klubu... a właściwie w stronę parku przy bazylice św. Pawła za Murami, w celu odbycia tzw. botellón, po polsku bifor w terenie. część organizatorów kłóci się z resztą, grupa się rozpada, mnie w końcu udaje się namówić ludzi, byśmy szli w stronę dyskoteki, wiedząc, że czeka na mnie P., mój kumpel, obecnie na erasmusie w Mediolanie. dochodzimy do klubu, a to, co zobaczyłam przed wejściem przeszło moje wyobrażenia. setki, tysiące erasmusów wszelkich nacji (i kolejne nadjeżdżające autokary!) pijących każdy możliwy alkohol, całujących się, obmacujących, krzyczących, sikających. sodoma i gomora. współczuję ludziom mieszkającym w pobliżu, a jeszcze bardziej tym, którzy zostawili swoje samochody na placyku przed klubem...

odnajduję P., rzucamy się sobie w ramiona piszcząc jak małe dzieci, pijemy kolosalną ilość wina, narzekamy na Hiszpanów, w końcu przed 2 w nocy wbijamy do środka.
klub duży, trzy, a może cztery sale, w każdej inna muzyka. nie ma gdzie szpilki wetknąć, biegamy z sali do sali w poszukiwaniu wolnego powietrza, przekomarzając się, czy wolimy Beyonce czy house, a także uciekając przed K. badającą migdałki swojego nowego chłopaka, C. niestety, gdzieś po 4 rano M. zaczyna narzekać na złe samopoczucie i łapiącą ją grypę, także zostawiam P., razem z M., K. i C. znajdujemy nocny jadący na Termini i półmartwe padamy do łóżek.

tak mija pierwszy dzień w Rzymie...